اردی وعدهی بهشت

کمکم نصف ساعت شنی بهار هم خالی شد .چه زود گذشت برای ما و چه دیر برای آنکه به وعدههای هزاررنگ انتخاباتی دلخوش کرده بود که ببیند اگر فلانی رای بیاورد ؛ امسال بچهاش را با پیرهن نو به مدرسه میفرستد یا نه !

دانههای ساعتشنی دانهدانه فرو میریزد . مردم یکی یکی می آیند و رأی میدهند. در خیابان جای سوزن انداختن نیست ؛ همه کرکره مغازههای خود را پایین کشیده اند؛ بهجز یک نفر ! پیرمرد کتابفروش ، تک و تنها ، دستمال بدست کتابهای خاک گرفته را نوازش می کرد. کلاهش را کمی جابهجا کرد و صدای ضبط قدیمیاش که در فریاد جمعیت محو میشد را زیادتر کرد. کتابی را برداشت و با افسوس به آن نگاه کرد. به زحمت عنوان خاک گرفته اش را پاک کرد. زیرلب گفت : اگر کسی خوانده بودش ؛ مدرس سیلی نمیخورد.

نگاه خستهاش به کتاب دیگری افتاد توی دلش گفت اگر این یکی را هم خوانده بودند ؛ برای چارتا سیاست مدار اینطور به جان خواهر و برادر خودشان نمیافتادند ...

فریاد رادیو به زحمت شنیده می شد : مرنجان دلم را ...